hattifattener

Kalendarz Trzynastu Księżyców

Trzynastomiesięczny kalendarz – kalendarz Druidów – został wyparty przez rzymski (juliański), dwunastomiesięczny system, który w większości krajów europejskich obowiązywał do drugiej połowy XVI wieku. Stosowany obecnie kalendarz gregoriański – wprowadzony w 1582 roku przez papieża Grzegorza XIII – jest zreformowanym kalendarzem juliańskim.
Kalendarz z trzynastoma miesiącami ma bardzo starą tradycję. Był on stosowany przez ludy celtycko-germańskie, a w Islandii obowiązywał aż do XIX wieku.

W porządku astrofizycznym struktura czasu zdefiniowana jest matematycznie. Pełny obieg Ziemi wokół Słońca trwa 365 dni i 6 godzin (dokładnie 365 dni 5 godzin 48 minut 46 sekundy), czyli 365,2422 doby.
Dwunastomiesięczny kalendarz w obecnej gregoriańskiej formie daje nam możliwość ilościowego określenia biegu czasu według przyjętych powszechnie wzorców, tzn. w jednostkach: 31, 30 i raz 28 dni. Co 4 lata pojawia się rok przestępny, który służy temu, aby pozostałe w każdym roku 6 godzin zebrać w jeden dodatkowy dzień. W rzeczywistości nie ma jednak 366. dnia w roku, ponieważ siódma godzina 366. dnia faktycznie należy już do roku następnego.

Liczba 365 jest w istocie liczbą 364 + 1. Wiedza o tym schemacie, czyli tzw. zasada PLUS JEDEN, była znana już w latach dwudziestych. Nigdy jednak nie została wprowadzona do programu nauczania w szkołach.
W schemacie 364 + 1 widzimy, że liczba 364 jest całkowicie podzielna przez 13. Otrzymana liczba 28 jest bardzo ważna dla życia na Ziemi. Nie jest przypadkiem, że obieg Księżyca wokół Ziemi bliski jest również tej liczby, podobnie jak cykl miesięczny kobiety.

'+1' jest tzw. Zielonym Dniem. Zielony Dzień znany był już w kulturze druidzko-celtyckiej. Celtowie nazywali go Dniem Jemioły. W Kalendarzu Trzynastu Księżyców 365. dzień planetarnego roku, jest dniem poza programem CZASU. Energetyczne oddziaływanie tego dnia jest przez ludzi wyraźnie wyczuwalne.

W tym miejscu należałoby bardzo wyraźnie zaznaczyć, że mamy do czynienia z zupełnie odmiennym postrzeganiem czasu. Traci tu swoją ważność dotychczasowa, klasyczna wiedza, wpajana nam w szkołach. Refleskja nad tym, może zrodzić zupełnie nowe spojrzenie na byt i związki kosmiczno-przyczynowe.

dziękuję, Anthony

(autor nieznany)

Ateista umarł. Porządny był człowiek, ale umarł i było to dla niego bardzo traumatyczne przeżycie. Tym bardziej, że zupełnie nieoczekiwanie znalazł się w piekle. Przywitał go Diabeł. Ateista poczuł się nieswojo, ale Diabeł był bardzo konkretny:
- O, widzę, że Pan u nas nowy... To ja może oprowadzę, tu jest pański apartament. Ateista patrzy, a tu pokoje na hektary, gustownie urządzone, łóżko wodne, baldachimy, łazienka ogromna, bidety, klimatyzacja... Diabeł dalej ciągnie:
- Jeśli pan jest zmęczony i chce odpocząć, to proszę się nie krępować, jeśli pan jednak sobie życzy, to oprowadzę Pana dalej... Idą, a widoki przed nimi bardzo intrygujące, dyskretny luksus, przyjemna muzyka, piękne kobiety, tu ktoś maluje obrazy, tam ktoś ćwiczy gimnastykę, przeszli koło olimpijskiego basenu, siłowni, dalej restauracje, drink bary... Ateista zaczyna się czuć dziwnie, idą dalej. Nagle dotarli do pomieszczenia przegrodzonego ścianą z bardzo grubego szkła pancernego. Za szkłem - tortury, diabły smażą jakichś nieszczęśników w kotłach z wrzącą smołą, innych rozciągają, ćwiartują, wypruwają im flaki. Szyba tłumi dźwięki, ale przez skórę czuć, że nieszczęśnicy muszą krzyczeć wniebogłosy, na ich twarzach maluje się niewypowiedziane cierpienie. Ohyda, coś przeraźliwego. Ateista poczuł się wielce nieswojo, patrzy na tę scenę za szybą, patrzy, zaczyna nerwowo drapać się po głowie i zezować na diabła... Diabeł wyczuł sytuację, macha ręką i mówi:
- ...a wie pan, tym to się proszę zupełnie nie przejmować, to Chrześcijanie sobie coś takiego wymyślili...

(źródło: Onet.pl)

Finalistki Miss World 2006 odwiedziły Augustów (Podlaskie), gdzie spotkały się z mieszkańcami miasta oraz chorymi dziećmi z Warsztatów Terapii Zajęciowej.
17 finalistek oraz aktualna miss świata 2005 zaprezentowały się mieszkańcom Augustowa na placu Zygmunta Augusta. Potem pojechały do siedziby Warsztatów Terapii Zajęciowej, gdzie spotkały się z upośledzoną psychicznie młodzieżą.
Jeden z chłopców wręczył wszystkim miss róże. Dzieci przygotowały także pamiątki, które same wykonały z gliny. Były to figurki aniołów, doniczki i miseczki.
Po obiedzie finalistki Miss Word 2006 popłynęły statkiem Żeglugi Augustowskiej w godzinny rejs do Sanktuarium Maryjnego w Studzienicznej. Miss pytały, czy płyną tym samym statkiem, co Jan Paweł II w 1999 roku. Załoga statku wyjaśniła, że płyną innym statkiem, ale tą sama trasą, co papież.
Najpiękniejsze kobiety świata na koniec sfotografowały się z młodzieżą, której najwyraźniej sprawiły wiele przyjemności. Dzieci krzyczały do miss: "Kochamy was!", a te odpowiadały: "My również was kochamy!".

O facecie, który nauczył się mówić dupą.

"Jesteśmy niewolnikami w białych koszulach.
Reklamy zmuszają nas do pogoni za samochodami i ciuchami.
Wykonujemy prace, których nienawidzimy, aby kupić niepotrzebne nam gówno.
Jesteśmy średnimi dziećmi historii.
Nie mamy celu ani miejsca.
Nie mamy Wielkiej Wojny.
Wielkiej Depresji.
Naszą wielką wojną jest wojna duchowa.
Naszą wielką depresją jest życie.
Zostaliśmy wychowani w duchu telewizji, wierząc,
że pewnego dnia będziemy milionerami, bogami ekranu.
Ale tak się nie stanie."

"(...) I wtedy właśnie mała Gerda weszła przez wielkie wrota do pałacu; wiały właśnie ostre wichry, ale dziewczynka odmówiła wieczorną modlitwę i wtedy wiatry ułożyły się, jak gdyby chciały spać, a dziewczynka weszła do wielkiej, pustej, zimnej sali. Zobaczyła Kaya, poznała go, rzuciła mu się na szyję, objęła go mocno i wolała: – Kay, drogi, mały Kay! Nareszcie cię odnalazłam!
Ale on siedział zupełnie cicho, sztywny i zimny.
Wtedy zapłakała mata Gerda gorącymi łzami, które spłynęły na jego pierś, dostały się aż do jego serca, roztopiły kawałki lodu i wchłonęły okruszynę szkła. Kay spojrzał na nią, a ona zaśpiewała mu pieśń:
Różyczki kwitną tak pięknie w dolinie,
Pójdę pokłonić się bożej Dziecinie.
Wtedy Kay wybuchnął płaczem i odłamek szkła wypadł mu z oka, poznał Gerdę i zawołał radośnie:
– Gerdo, kochana, mata Gerdo! Gdzieś była tak długo? I gdzie ja byłem? – Rozejrzał się wokoło. – Jakże tu zimno! Jak pusto i rozlegle!
I przytulił się mocno do Gerdy, a ona śmiała się i płakała z radości, było to takie piękne, że nawet kawałki lodu zaczęty tańczyć z radości, a kiedy się zmęczyły i położyły, utworzyły właśnie te litery, o których mówiła Królowa Śniegu, ze jeśli Kay je ułoży, stanie się niezależnym panem, a ona podaruje mu caly świat i parę nowych łyżew. (...)"